FERYAD EDER AĞLARIM

Kerbela’yı anarken, her damla gözyaşımla

Kan gözümden akarken, mazlumlara yanarım

Matemine yanarken, başa vurup hışımla

Kervan yola çıkarken, feryad eder ağlarım

Hüseyin maşukuna adarken, pak canını

Sahrayı Kerbela’ya akan masum kanını

Gayretim anlamaya, o irfan’î yanını

Çadırlara bakarken, feryad eder ağlarım

Susuz can veren erler, Fırat’ın kenarında

Şimdi suya kandınız, siz Kevser pınarında

Gıpta ederken size, ben bu hasret narında

Ciğerimi yakarken, feryad eder ağlarım

Abbas’ın kollarını kesmişler kesmesine

Birçok mızrak saplanmış, Ekber’in sinesine

Duyduğum benziyorsa Rukeyye’nin sesine

Yürekten ah çekerken, feryad eder ağlarım

Neler oldu ah neler, Kerbubela çölünde

Âşıklar bir arada, Aşura mahfilinde

Bakan tarihi görür çadırların külünde

Çöller yanık kokarken, feryad eder ağlarım

Zeyneb’in yiğitliği, her safhada görüldü

Zannettiler korkaklar, Ali tekrar dirildi

Yetmiş iki aziz can, özgürlüğe verildi

Zincirleri takarken, feryad eder ağlarım

Ellerinde zincir var, Ümm-ü Külsüm, Sakine

Ali Esğer kundakta can vermişti bu dine

Zehra, Ali aşkıyla yansın diye bu sine

Hasretini çekerken, feryad eder ağlarım

“Hep güzellik gördük biz” dedi Zeyneb-i Kubra

Dünya perest olanlar, bunu anlamaz asla

Biz ne kadar geride, onlar ne kadar vâlâ

Bu halime bakarken, feryad eder ağlarım

Yine görmüştü o gün, babasını düşünde

Şirin dilli Rukayye, babasının başında

Acılar toplanmıştı, Zeyneb’in gözyaşında

Rukeyye’yi yıkarken, feryad eder ağlarım

Gölge etme Cebrail, perde olma araya

Kanadını bir çekte, bakayım şu saraya

Âşık Mehmet bir umut ile geldi buraya

Oraya göz dikerken, feryad eder ağlarım

            Mehmet DEMİRER

                            (30.Muharrem.1431)